بگيتى در از پهلوانان گرد * پى زال زر كس نيارد سپرد چو دست و عنانش بر ايوان نگار * نه بينى نه بر زين چنو يك سوار [ دل شير نر دارد و زور پيل * دو دستش بكردار درياى نيل ] [ چو بر گاه باشد در افشان بود * چو در جنگ باشد سر افشان بود ] رخش پژمرانندهء ارغوان * جوان سال و بيدار و بختش جوان [ بكين اندرون چون نهنگ بلاست * بزين اندرون تيز چنگ اژدهاست ] [ نشانندهء خاك در كين به خون * فشانندهء خنجر آبگون ] از آهو همان كش سپيدست موى * بگويد سخن مردم عيب جوى سپيدى مويش بزيبد همى * تو گوئى كه دلها فريبد همى چو بشنيد رودابه آن گفت گوى * بر افروخت و گلنارگون كرد روى دلش گشت پر آتش از مهر زال * از و دور شد خورد و آرام و هال چو بگرفت جاى خرد آرزوى * دگر شد براى و بآيين و خوى [ راى زدن رودابه با كنيزكان ] و را پنج ترك پرستنده بود * پرستنده و مهربان بنده بود بدان بندگان خردمند گفت * كه بگشاد خواهم نهان از نهفت شما يك بيك راز دار منيد * پرستنده و غمگسار منيد بدانيد هر پنج و آگه بويد * همه ساله با بخت همره بويد كه من عاشقم همچو بحر دمان * از و بر شده موج تا آسمان پر از پور سامست روشن دلم * بخواب اندر انديشه زو نگسلم هميشه دلم در غم مهر اوست * شب و روزم انديشهء چهر اوست [ كنون اين سخن را چه درمان كنيد * چگوييد و با من چه پيمان كنيد ] يكى چاره بايد كنون ساختن * دل و جانم از رنج پرداختن پرستندگان را شگفت آمد آن * كه بيكارى آمد ز دخت ردان همه پاسخش را بياراستند * چو اهرمن از جاى برخاستند كه اى افسر بانوان جهان * سرافراز بر دختران مهان ستوده ز هندوستان تا بچين * ميان بتان در چو روشن نگين به بالاى تو بر چمن سرو نيست * چو رخسار تو تابش پرو نيست نگار رخ تو ز قنوج و راى * فرستد همى سوى خاور خداى ترا خود بديده درون شرم نيست * پدر را بنزد تو آزرم نيست كه آن را كه اندازد از بر پدر * تو خواهى كه گيرى مر او را ببر كه پروردهء مرغ باشد بكوه * نشانى شده در ميان گروه كس از مادران پير هرگز نزاد * نه ز آن كس كه زايد بباشد نژاد [ چنين سرخ دو بسّد شير بوى * شگفتى بود گر شود پير جوى ] جهانى سراسر پر از مهر تست * بايوانها صورت چهر تست ترا با چنين روى و بالاى و موى * ز چرخ چهارم خور آيدت شوى چو رودابه گفتار ايشان شنيد * چو از باد آتش دلش بر دميد بريشان يكى بانگ برزد بخشم * بتابيد روى و بخوابيد چشم